Greta verlaat de school ...
“ONS” Greta !…
Greta Aelbrecht, juffrouw Greta, verlaat de Sint-Albertschool. Het stond te gebeuren, ik wist wel dat die tijd zou komen, maar het was toch nog even slikken, toen Greta het mij kwam vertellen.
Greta vormt met de Haeckstraat en in het bijzonder met de Sint-Albertschool één geheel, als een porseleinen theekopje op een schoteltje, als de slagroom op de taart!….
Greta begon haar lange, rijke ‘carrière’ in het kinderdagverblijf “De Hummeltjes”. Maar al spoedig verhuisde zij naar de Sint-Albertschool om er “de refter” te doen, de opvang van de kinderen voor en na de schooltijd te verzekeren. Greta woonde toen nog op loopafstand van de school, op de Jetse steenweg. Zij kende de buurt, de mensen die er woonden en werkten. Zij was een van hen.
Later, verhuisde Greta naar Laken. Tram 18 bracht haar dagelijks van thuis tot de school en omgekeerd, tweemaal per dag.
Greta is nooit te laat gekomen. Zij is hoogstens een keer een weekje afwezig geweest wegens ziekte. Neen, zij was er gewoon altijd, ook in moeilijke periodes. Trouw aan haar opdracht. Men vindt het nog zelden.
In al die jaren bouwde Greta een zeer aparte band met de ouders en de kinderen op. Zij bracht de nieuwtjes over, zij zorgde dat de betalingen op tijd gebeurde, zij speelde “go-between” tussen leerkrachten en ouders.
De refter was ‘haar’ domein: hier regeerde Greta met “ijzeren” hand, maar deze hand zat steeds in een zachtfluwelen handschoen. Greta deelde honderden koppen soep uit en nog meer borden met warm eten. Zij zorgde dat de allerkleinsten hun bordje leegaten, zij sneed het vlees in hapklare brokjes, verwijderde de botjes uit de kip en prakte aardappelen tot een smeuïge puree. En ondertussen hield zij haar bengels in het oog, trooste ze een huilende kleuter, gooide stiekem enkele te harde korsten van een boterham in de vuilbak, verdeelde drankjes en desserten.
Greta kon niet stilzitten. Alleen als ze tijdens de avondbewaking haar kom en scherp mesje nam om alle fruit van de leerlingen te schillen en te verdelen. De kinderen wisten dit. Ze stonden op Greta te wachten met hun appel, hun appelsien, perzik, peer of banaan. Greta leerde de kinderen van de Sint-Albertschool fruit te eten.
En als er in vakantieperiodes opvang was, zorgde zij altijd voor iets extra’s: zij bakte frietjes of pannenkoeken, pofte popcorn. En met Sinterklaas lag er steeds voor elk kind een cadeautje klaar.
Tja, er zijn niet veel Greta’s meer in de onderwijswereld. We zullen haar zeker missen, we zullen heel zeker nog dikwijls terugdenken aan “ons Greta”.
Bedankt, Greta, voor alle mooie momenten.
Bedankt uit naam van alle kleuters en leerlingen, van alle ouders en familie, van het schoolbestuur, van alle leerkrachten.
Wij hopen je nog dikwijls te mogen ontmoeten op een schoolfeest of een feest van het oudercomité.
Greta Aelbrecht, juffrouw Greta, verlaat de Sint-Albertschool. Het stond te gebeuren, ik wist wel dat die tijd zou komen, maar het was toch nog even slikken, toen Greta het mij kwam vertellen.
Greta vormt met de Haeckstraat en in het bijzonder met de Sint-Albertschool één geheel, als een porseleinen theekopje op een schoteltje, als de slagroom op de taart!….
Greta begon haar lange, rijke ‘carrière’ in het kinderdagverblijf “De Hummeltjes”. Maar al spoedig verhuisde zij naar de Sint-Albertschool om er “de refter” te doen, de opvang van de kinderen voor en na de schooltijd te verzekeren. Greta woonde toen nog op loopafstand van de school, op de Jetse steenweg. Zij kende de buurt, de mensen die er woonden en werkten. Zij was een van hen.
Later, verhuisde Greta naar Laken. Tram 18 bracht haar dagelijks van thuis tot de school en omgekeerd, tweemaal per dag.
Greta is nooit te laat gekomen. Zij is hoogstens een keer een weekje afwezig geweest wegens ziekte. Neen, zij was er gewoon altijd, ook in moeilijke periodes. Trouw aan haar opdracht. Men vindt het nog zelden.
In al die jaren bouwde Greta een zeer aparte band met de ouders en de kinderen op. Zij bracht de nieuwtjes over, zij zorgde dat de betalingen op tijd gebeurde, zij speelde “go-between” tussen leerkrachten en ouders.
De refter was ‘haar’ domein: hier regeerde Greta met “ijzeren” hand, maar deze hand zat steeds in een zachtfluwelen handschoen. Greta deelde honderden koppen soep uit en nog meer borden met warm eten. Zij zorgde dat de allerkleinsten hun bordje leegaten, zij sneed het vlees in hapklare brokjes, verwijderde de botjes uit de kip en prakte aardappelen tot een smeuïge puree. En ondertussen hield zij haar bengels in het oog, trooste ze een huilende kleuter, gooide stiekem enkele te harde korsten van een boterham in de vuilbak, verdeelde drankjes en desserten.
Greta kon niet stilzitten. Alleen als ze tijdens de avondbewaking haar kom en scherp mesje nam om alle fruit van de leerlingen te schillen en te verdelen. De kinderen wisten dit. Ze stonden op Greta te wachten met hun appel, hun appelsien, perzik, peer of banaan. Greta leerde de kinderen van de Sint-Albertschool fruit te eten.
En als er in vakantieperiodes opvang was, zorgde zij altijd voor iets extra’s: zij bakte frietjes of pannenkoeken, pofte popcorn. En met Sinterklaas lag er steeds voor elk kind een cadeautje klaar.
Tja, er zijn niet veel Greta’s meer in de onderwijswereld. We zullen haar zeker missen, we zullen heel zeker nog dikwijls terugdenken aan “ons Greta”.
Bedankt, Greta, voor alle mooie momenten.
Bedankt uit naam van alle kleuters en leerlingen, van alle ouders en familie, van het schoolbestuur, van alle leerkrachten.
Wij hopen je nog dikwijls te mogen ontmoeten op een schoolfeest of een feest van het oudercomité.
posted by alberthaakje at
16:33
|
0 comments
