Dag ...

September 1984 – juni 2007: 23 jaar lang stond ik aan het roer van een schip gedoopt: “ Sint-Albertschool”.
Het was schip dat meedeinde op de golven van het onderwijsleven, maar ook de stormen moest trotseren,
de hoge golven moest zien te nemen,
tegen de stroom invoer soms,
af en toe slagzij maakte.
En toch, zonder al te veel averij, liep ons schip elk jaar in juni de veilige haven binnen. De schade kon worden hersteld en telkens opnieuw in september lag er een zeewaardig schip klaar om – samen met kinderen en leerkrachten - volle zee te kiezen.
Ik ben fier dat ik er de kapitein mocht van zijn. Het is zeker geen makkelijke tijd geweest, maar ik wist dat ik er niet alleen voor stond.
De steun van leerkrachten en ouders, het medeleven van heel veel mensen, het begrip als het minder goed ging, het vertrouwen in de school en haar leerkrachtenteam, zijn steeds de ankers geweest die ik kon uitwerpen als de zee te woelig werd.

Vandaag loop ik de laatste keer de loopplank af, op naar vast grond onder de voeten.
Ik keer mij nog een keer om en zie op het dek de nieuwe kapitein.
Ik weet dat dit schip nog heel veel zeeën zal bevaren. Dit geeft mij rust.
Ik wuif vaarwel, de zon in het gelaat. Niemand merkt mijn tranen…

BEDANKT, merci, thanks … voor al die mooie momenten.

Meester Willem.